!!!हे रुपार्या!!!

(एका मित्राच्या slambook मधे कधिकाळी ही कविता लिहली होती.)

सामर्थ्ये झळाळी तुची एक रुपार्या,
किती दुखः साहे, तुझी शांत चर्या.
परीस गंध माती, तव स्पर्शे ज्योती,
अहाहा! म्हणे मी अशी मिळो भार्या.

कळी देह लाही, प्रेम सुक्ते न्हाई,
तुझी कंठ विणा दिडदिडते मनाही.
स्वभावे कस्तुरी, चहूदिशेला दरळ,
अखिल ब्रम्हांडा झणी पाडशी भुरळ.
नवनिशांचे चांदणे तवं ओलस हासणे,
क्षणे लख्ख व्हावे मम काळोखात जीणे.
तूची व्हावी चालना मम जीवीत कार्या.
अहाहा! म्हणे मी अशी मिळो भार्या.

काहीच कळेना तुझ कोणती वेदना,
नील चक्षू किनारी का गुलाली खुणा?
का गिळते हुंदके, तुझे तुच एकाकी?
मज सदा हे छळते, जरी मी अनोळखी.
मी गुजतो मनाशी, गुढ दिठीच्या व्रणाशी
देवून टाक मला , जेही दुःख तुज अशी.
माझा हात पुढे, तुझा तू कराया.
अहाहा! म्हणे मी अशी मिळो भार्या.


--भूराम...

नाहीत मनाला दारे

नाहीत मनाला दारे
आकाश नितळ सोन्याचा
वाटेत प्रकाशी होता
सुरनाद नव्या गाण्याचा

नाहीत मनाला दारे
चालण्यात गुंतले पाऊल
पंखात बळ ते माझेच
क्षितीजात उगवती चाहूल

नाहीत मनाला दारे
जळण्यात कोणता अर्थ
प्रखरता माझीच सांगे
जळण्यातले सामर्थ्य

नाहीत मनाला दारे
आभास चांदणी होतो
शोधता सभोवी काही
मनास कोरूनी जातो

नाहीत मनाला दारे
सुखाचा क्षणैक पाऊस
भीजणेच अनोखे होते
फ़िटते पूरी न हौस

नाहीत मनाला दारे
काढण्या विटा-चुनारे
आणु शोधून कोठून
तोडूनी ह्या मौनारे.

--भूराम...

घे आंमत्रण...!

देहाभोवती अलंघ्य बंधन

तोड मुला, तुज खुले हे अंगण.

अंगणात या एक जांभळी,

बहर तिला रे असे उन्हाळी.

दूर दिसे ते पळस वाकडे,

पूष्प प्रभेची तिला हरकडे,

हिरवे पाते, भ्रमरे गीते,

रंग, कुंचले, फ़ुलवी प्रीते.

वर दिसे ते निळे आकाश,

समोर तो रस्ता, तोडू पाश,

तुला जे यौवन, अम्रुत जीवन,

खळाळ झ-याचा हळवा उन्मन.

तिर नदीचा नसे तो दूर,

तीथेच गवसेल तुजला सूर.

गीत आर्जवी इवल्या खगाचे,

अजून नच कळॆ तुजला त्याचे.

कशास बघतो अवती भींती,

इथे रे तुजला कसली शांती,

घे आंमत्रण खिडकीतून वारा,

निसर्ग तुला खुणावतोय सारा.

--भूराम.

१/२/२००१