बरं वाटलं

तू ओघा ओघानेच आलीस
मनात,
चंद्र देखण्या गुंजारवी मौनात.
*
*
सावल्या नकळत रुजू लागलया
मातीत,
नखाने कोरलेल्या तुझ्याच सावलीत.
*
*
पावसाचंहि पावसात बरच असतं
कोसळणं,
जसं तुझं नकळत माझ्यात ओघळणं!
*
*
चिंब भिजू नकोस हैराण होशील
शिंकांनी!
का हरकलीस खोल उठलेल्या तरंगांनी?
*
*
गुंतली होतीस ना तू खरंच सांग
माझ्यात?
दूर होतांना दिसलं होत सारं तुझ्या डोळ्यांत.
*
*
वेडे उगाच मांडत बसलीयस हे गणितं
शुन्यांचे !
हिशोब लागलेय का कधी त्या निघून गेलेल्या क्षणांचे?  
*
*
ओझरती का असेना बऱ्याच क्षणांची आज भेट
घडली,
चंद्रानेही नक्कीच आज ढगा आड असेल त्याची पाठ थोपटली.
*
*
हो नक्कीच!
भेटलीस बोललीस बरं वाटलं.

-भुराम
4/5/2017

देहता

जाणिवा देहता मनातली भोगतो
चांदणी स्नेह तो उरास ह्या दाहतो.
ना कळे मन्म तो कुणास बाधला कधी
सावलीस छेडता का उगाच धावतो?
शून्य बांधल्या करी गोठलेली आसवे
ओझे पेलुनी खुळी वाटसरू कासवे
सांग त्या दिशेस मी का उगाच रेटणे
भेटता जिथे कुणी ना कुणाचा राहतो..
शांभवी तो शंख हा हुंकारत्या धुनीतला
छेड छेड यातना स्वीकार तू ऋणी मला
पाखरांशी भेद मी पेलतो आकाशता
अन ठेवला देह हा पेटलेला पाहतो
अन ठेवला देह हा पेटलेला पाहतो ..

-भूराम    12/26/2016

मनक (अश्वत्था)

मी अश्वत्थासम भोगी, की स्पंद नितीचा योगी
त्या अंधाराशी अलगद जाणीवा सदा संभोगी.

तो व्यक्त मनातील तारा , की संकर्षी  घन  वारा.
अस्वस्थ सभोवी होता, मी मक्त निळा नीत मोघी.

ती सांज नवी नीत नादी, आवेशी रूढ संवादी
प्रारब्ध कळे ना तिजला , मी क्षुब्ध असे नीत यागी.

सांभाळ स्रवातील गुंता, जो  झुळझुळ जातो पंथा
ओघळणारा डोळा आणि डोळ्यांत खळे निर्मोघी.

निरांजन हाती धरता , नीत प्रार्थना तुझी मी करता
दिसला का तू मजला, मी जसा तसाच  तू रोगी.

-भूराम
७/१/२०१६