***कोसळतो शिव***

-जाणिव*
कातळाचा देह ,
रंध्र जाणिवेतो मोह
कोसळतो शिव...
स्पर्श परिसी पल्लव.
वेढणार कोण ?
वेगळेच मौन ,
निराशेच्या कुंपणाला
भेदणारे गौण.

-नेणिव*
अनावी तो, निनावी तो
'जड' असा खुणावितो
पाकळिच्या देह गती
अवनीला ऋणावीतो.
नाद होतो, साद देतो 
भय कुठे वेदना तो 
स्पंद ओंकारी असा तो
व्योम व्योम साधना तो.

-वास्तव*
घरंगळे तिच काया
त्याच रंध्री, तीच माया,
शुन्य संभवात येते
प्राण कुंठुनी जगाया.
वेच आता मोजकेच
जे तुझे ते तिथेच
शिव तुझा, तू  शिवाचा 
वास्तवाशी एक  हेच.

 -भूराम
(४/६/२०१३)

**इशारा**

परागी उन्हाचा निखारा म्हणु कि
तुझा चांद देही इशारा म्हणू मी
जसे स्पर्श होता अकारी नभाचा
तुझ्या रोम रोमी पसारा जणु मी

निळे पाश झाले डोळे पाखरांचे
आणि त्रास झाले पहारे फुलांचे
अनादिच होतो ओघ चाहुलांचा
जसे प्राण जाता नकारी सलांचे

अहंकार नाही खुल्या त्या बटांना
मला बांधणारया तुझ्या पापण्यांना
कसा सांग होवू तुझा श्वास देही
कसा नाद देवू तुझ्या स्पंदनांना.

-भूराम
३/१/२०१३

**सजा**

पराग धुळ की संदर्भांचे चंद्र किनारे,
देह पतित हां मनात उठती शुन्य इशारे
माझ्यासाठी मोह असे रे सजा कोरडी
उगाच का मी स्वतः भोवती असा ओरडी!

वेचू का पण माझे मजला अर्थ नसे रे
भेटे जोही आता मजला स्वार्थ दिसे रे
नाद नको मज दुख्खातील त्या सुखाचाही
गोंजारुनी फ़ुरफ़ुराव्या त्या पंखांचाही.

धाप लागते स्वप्नांचीही आता हो रे!
ओळ पेलत्या नक्षत्रांची मला नको रे.
सजाच आहे आता अवघे असणे नसणे.
सृजनाचा तो मोह सोहळा आता न रुचणे.

-भूराम
१/१३/२०१३