जिणे वादळते...

जड झाला माथा,
घर आता, बघ कोसळते.
चांद पावलांना,
धुळ आता, कशी रे पोळते.
***
सुर्य पोखरती ढग,
जीवा होते तगमग,
डोळ्यातले पाणि बघ,
जग किती गढुळते.

ओल वाटु लागे फ़ोल,
गोड कुणाचेना बोल,
ढळु पाहे माझा तोल,
क्षण क्षण उधळते.

नाद उलावता श्वास,
त्यास परीघाचा त्रास,
देह पंजरीचा फ़ास
भोग भोगते छळते.

धुक दाटी माया गुढं,
त्यात शोध वाटे मुढं,
पुरे संसाराचे खुळं,
नाही अजुन कळते.
***
आता रड आता,
जळ आता, दुःख काजळते.
चांद पावलांनी,
पळ आता, जिणे वादळते.

-भुराम (२६/११/२०११)

कलंदर

शंकर संकर घडे निरंतर
अंधाराची अनंत फ़ुंकर
स्पंदामधल्या द्वंदासाठी
चंद्र पुटतो उगाच मंतर

योगक्षेम ही अवघी धरती
परीस गुणांची समुद्र भरती
दाटुन येतो मनात जेता
विश्वमिठीशी होई शुभंकर

यज्ञ-तज्ञते पाउल माझे
वामन होते दिःकास मोजे
जाणुन घेतो दिव्य खुणांचा
चांदण देही मीच कलंदर.

-भुराम (८/१०/२०११)

स्निग्ध वृत्ती माझी.

ओला अजूनी होणे का ना मला जमे रे?
ही स्निग्ध वृत्ती माझी का ना मला गमे रे!

स्पंदाळुनी प्रवासे आयुष्य हे नदीसे
धारेस कापितांना का घेतसे नमे रे?

त्या कोडग्या उन्हाची ही साथ रोज वाटे
अन् सावलीशी जाता का झोपतो दमे रे?

येते, ढळूनी जाते हे दुःख आसवांचे
ना पेटतो मी त्वेषे, ना घेतसे नमे रे!

मी बेगडा, मी साधा, बेमान, मी फ़कीर
नाही, नसे कुणाचा, नात्यात ना रमे रे!

-भूराम (०८/१०/२०११)