(2) आठ-ओळ्या..contd...

(९)
लहरींचे धुंद मन,
स्पंद स्पंद आकुंचन,
कुंचल्यात जपलेले,
रंग एक, थेंब दोन.
फ़टकारे देत असे,
ओतप्रोत दिव्य ठसे,
मन माझे रंगलेरे
स्पंद स्पंद बिंबवून.

-भूराम (०१/०८/२०११)

(१०)
उधळिले असे मला
चांदण्यात मुक्त मी,
वाटले अता तरी
चांदणी दिसेल मी.
चंद्र हा तिथेच गं,
पाहुनी हसे कसा,
"व्यर्थ हा प्रयत्न गं
विखरूनी जासी तमी"
-भूराम
(१/१५/२०११)

(११)
वेड ह्या जगातले,
जगण्यातले असेच गं
गेले ते कळेच ना,
कधी कुठे कसेच गं?
कळता जरी तुला,
मोह नाही आवरे
तू खरे जाणेच ना!,
सत्य ही तसेच गं"

-भूराम...
(१/१५/२०११)

(१२)
घनतारी निळा तम गातो
क्षितिजी सुधास्रव न्हातो
परिघाशी स्पंद खुणांचा
तो तारा उद्यास्तव येतो
मी पुसतो माझी काया
ही ओल नसे ही माया
स्निग्ध होत्या जाणिवांनी
मी ’मार्गस्थ उषेचा’ होतो.

-भुराम (८/१०/२०११)

(१३)
चांद नभी जळतो गं
स्पंदनात चुरगळतो
वेदनेशी हळुवार
शांत-स्मित विरघळतो.
ह्या इथे अन त्या तिथे
गंध गंध आदळता
कर्षणे अभा निळी
धुंद कुंद वादळतो.
-भूराम

(१४)
ही वेदना नभाची
तू जाण रे मनुजा
परीघात दाटलेला
हा प्राण रे मनुजा
नसेच अंत माझा
एक हीच खंत
न लाभणे क्षितीज
तू धाव रे मनुजा?

-भूराम

(१५)
तू खुळी सजणी गं
गेली कशी भाळूनी
धाव धाव ह्र्दयाची
चंद्र खुणा माळूनी
बघ तीथे एकांती
घनगाळी मोहनिळा
न त्याचा, न असे तुझा
संमोही तो नादखुळा.
-भूराम

(१६)
किती गोड सजणी तु
यक्ष गीत गाते सदा
वाद! नभी रुणझुणता
तंत मोह हो दिडदा
घनकाया मदनारी
परिघांशी वदणारी
साहवेना, छळते गं
हाय नभी मी कलता.
-भूराम (१४/१०/२०११)

(१७)
विलगतसे चंद्र नभी
परिघाशी कुंद छबी
आद, वाद, साद, दाद
मदनाची हीच खुबी
रात रती सळसळती
हाय मिठी विरघळती
वेदनेशी लयकारी
नादखुळे निर्मळती.
-भूराम (१४/१०/२०११)

(१८)
घन तोही घनकारी
आत्मरंगे जरतारी
भिजलेल्या कवनांची
नाद उठे लयकारी
सानंदे मोद खिरे
वलयी तो शोध फ़िरे
प्राण कुणा गवसेरे
कोण होई भर्तारी!
-भूराम (१९/१०/२०११)

(१९)
प्राणांची प्रणयकला
धुंद नित मनविकला
श्वास करी स्पर्श जसा
रोम रोम परिघ मला
निज लागे रात नवी
चंद्र तोच, चांद छवी
स्फ़ुटलेल्या वचनांची
मनमंथरी शांग्रिला.
-भूराम(२२/१०/२०११)

(२०)
अंबोदी निखल मन
घनकारी विदुल क्षण
परिघाच्या गर्तेतून
आर्त उठे संकिर्तन
विलसी तो मोद जरी
मितभाषी बोध करी
ॠणमाये तू मनुजा
गर्द करी मनमंथन

-भूराम(२२/१०/२०११)

पाऊल

आंदण पाऊल, चांदण पाऊल
वाटेतच त्याने त्याचं गोंधल पाऊल.

इथे तिथे बघ किती ऊधळी तो श्वास
देह माझा देहास ह्या घडवी प्रवास
खुर खुर ऊधळित वेडं वेडं ते कावलं.
आंदण पाऊल, चांदण पाऊल...

रुंजी घालता तो क्षण, मागे गोफ़लेला काळ.
भिरभीर करणारी त्याची मस्त वेडी चाल.
धुळीतल्या वार्यांसंगे त्याच त्याचच धावलं
आंदण पाऊल, चांदण पाऊल...

काटे पेरल्या मातीचा त्याला झाला नाही त्रास
खाच खळग्यात त्याने सदा मांडलेला रास
कुठे भेटता देऊळ तीथे काही क्षणच थांबलं
आंदण पाऊल, चांदण पाऊल...

फ़िकिरना होती त्याला, त्याची फ़किरीच होती
चिंब भिजलेली नाती, ना त्याचा कुणी साथी
पाऊलच ते, ज्याचं आंगण चाहुल
आंदण पाऊल, चांदण पाऊल...

-भुराम

चंद्रातले निखारे!

माझ्या मनात आहे चंद्रातले निखारे
आकाश स्वस्थ आहे तू छेड ना मला रे.

हे विश्व यातनांचे आघात देतसे का?
मी जाणतोय आता, हो भीड तू मला रे.

मी मोकळा नदी गं, तू वाहते सदैव
धारेत वाहणे ना, ना गाठणे किनारे.

मेघास या चिरावे त्या व्यक्त चांदणीने
विद्युलते परी जे विश्वांस भासणारे.

मी पेटता अता रे उन्माद यौवनाचा
म्हातारल्या सुरांनो अता तुमी धजारे!

-भूराम (सप्टें ०५, २०११)

वृत्त: आनंदकंद
गागाल गालगागा गागाल गालगागा