वादळता ध्यास

गड झाला जड
त्यात उगवला वड
निळा निळा मोती
त्याच्या निळाईची झळ.

परिस परिस,
असे स्पर्श माझे दिस.
सरले सरले,
गेले वर्ष साजे तीस!

आभाळाला घाई
त्याच्या पांगुळगाड्यालाही
गडद गडद ,
त्याच्या डोळ्यांमधे आई!

आधार उधार,
झाला विश्वाचा बाजार
उधळली माती,
तिने झेलता गं वार?

उपाशी तपाशी
माझ्या नजरेत काशी
जिथे रोज गंगा
असे गढूळ प्रवासी.

आकाश कोंडले
आणि कोंडला गं श्वास.
परतीच्या वाटा
आणि वादळता ध्यास.

-भूराम
३१ मे २००९

!!अंत्यविधी!!

फ़ुले बांधल्या देहाची
होती अंधारली रात.
मी मोजता किनारा
धस्स झाले काळजात.

ओल्या कातळ कांतीला
निळ्या नभाची किनार.
शब्द सुरकते माझा
जीव झाला गं उदार.

रंध्र रंध्र आयुष्याचे
शोध शोधतात श्वास.
बंद पापण्यात त्याच्या
बघ दडलेली आस.

खुरे उधळलेली जात
रडे रडतात किती.
जड पावूलांना मंत्र
वाळू बिलगते माती.

खाली ढिगारा नात्यांच्या
वरी पहुडला देह
आता चेतवा ठिणगी
सारा जळू दे गं मोह.

-भूराम.
०३/१९/०९

बहिर्या दिशेला

ओल आभाळ उदासी,
निळ्या चांदणीचा देह.
जन्म मातला मातला,
नाही उरला गं मोह.

कुण्या बांधल्या हातांनी,
रोज उधळीतो गीत.
स्पर्श जाणिवे जगतो
वेड्या अंधाराची रीत.

शब्द माउली मनात
छान जगतो सुखात
गर्द बहिर्या दिशेला
असे सांडलेली रात.

-भूराम 03/02/09