...भ्रम...

मन बांधलं मानसी चांद तेव्हडा घेवू दे.
रान पेटल्या दिशेला आज सयेच येवु दे.

ॠण कुणाचे सांगणे नाही देवळाची ओढ
पाय ठेवता मातीला आसवांना होते जड
काळजाचा डोह होतो, प्राण कोसळून जातो
थांब कुणाला म्हणू मी, पापणिला ह्या लवू दे.

प्रेम पडले निजेला नाद करते घुंगुर
शोध डोळ्यामधे आता देह माखला शेंदूर.
फ़ुल वाहिलेली कुणी, कुणि केलेला नवस
दान कुणाला मागु मी दान मलाच होवू दे.

इथे गेले दूर गीत, जिणे झालेले शापीत
रोज स्वप्नातील सांग कोण घडवी अवधूत.
देह माझा हा पडू दे, आज मोकळे रडु दे
शब्द भ्रमातिल माझ्या गीत येव्ह्डे गाउ दे.

स्पंद पोखरते माया, धुर पोखरता श्वास
माझ्या परिघात मला किती घडतो प्रवास.
निळ माथ्याची गळू दे, धुळ पायाची ढळू दे
चांद तेव्हडा घेवू दे, चांद तेव्हडा घेवू दे.
रान पेटल्या दिशेला आज सयेच येवु दे.
रान पेटल्या दिशेला आज सयेच येवु दे.

-भूराम १७-०३-२०१२

जिणे वादळते...

जड झाला माथा,
घर आता, बघ कोसळते.
चांद पावलांना,
धुळ आता, कशी रे पोळते.
***
सुर्य पोखरती ढग,
जीवा होते तगमग,
डोळ्यातले पाणि बघ,
जग किती गढुळते.

ओल वाटु लागे फ़ोल,
गोड कुणाचेना बोल,
ढळु पाहे माझा तोल,
क्षण क्षण उधळते.

नाद उलावता श्वास,
त्यास परीघाचा त्रास,
देह पंजरीचा फ़ास
भोग भोगते छळते.

धुक दाटी माया गुढं,
त्यात शोध वाटे मुढं,
पुरे संसाराचे खुळं,
नाही अजुन कळते.
***
आता रड आता,
जळ आता, दुःख काजळते.
चांद पावलांनी,
पळ आता, जिणे वादळते.

-भुराम (२६/११/२०११)

कलंदर

शंकर संकर घडे निरंतर
अंधाराची अनंत फ़ुंकर
स्पंदामधल्या द्वंदासाठी
चंद्र पुटतो उगाच मंतर

योगक्षेम ही अवघी धरती
परीस गुणांची समुद्र भरती
दाटुन येतो मनात जेता
विश्वमिठीशी होई शुभंकर

यज्ञ-तज्ञते पाउल माझे
वामन होते दिःकास मोजे
जाणुन घेतो दिव्य खुणांचा
चांदण देही मीच कलंदर.

-भुराम (८/१०/२०११)