ही पाखर बोली माया
क्षिताजीशी येते अलगद.
नयनांच्या काठावरती
होडीचा भिजतो कागद.
हे सुन्न किनारे होती
स्पंदांचे घुंगुर गाणे.
लाजेचे जांभूळ वेडे
चंद्राचे तुझे उखाणे.
वाऱ्याच्या झुळकी वरती
पदराची थरथर येते,
पाण्याच्या पटलावरती
मिणमिणते बिल्वर ना ते?
बघ तुझेच वाटे मजला
ताऱ्यांचे हसणे वेडे.
कानाशी कुजबुजणारे
ते हळवे कुंतल वेढे
स्पर्शांशी असेच येती
हे आसू भरले आठव.
तू दूर कुठेही असली
भोवताली तुझाच हा रव.
-भूराम (१०/१४/२०१२)
मी आहे त्या विस्मृतीचा,
क्षण व्यापीत दाह कृतीचा,
का आहे स्पर्श श्रुतीचा,
स्पंदातील नेह गतीचा!
उधळून हे मोहातील बंध,
तो प्रत्येक नियतीचा अंध,
मी असतो सांखिक आणि
नसतो त्याच मितीचा.
'मी' गौण कुणाशी आहे
आराधी देव सदा हे
'मी' कोसळता त्या अर्थी
होतो स्वाह धृतीचा.
'मी' कर्म उद्याशी नाही,
आहे जे सदोनीत वाही ,
का प्रश्ना मधली कुंती
नाकारे पोर नियतीचा?
उर्जेचा देहातीत शून्य,
जाणेना 'मी' अहंमन्य.
तिमिराला चिरतो तेजे
जाणता 'मी' सवितेचा.
कारण...
'मी' असतो, जसा तो आहे,
'मी' राहील जसा तो आहे
जाणीव असावी फक्त,
''मी' आहे जसा मी आहे.'
-भूराम (१०/१३/२०१२)
स्वतःला नाकारू नका, आणि स्वतःला स्वीकारू ही नकाच
फक्त जाणा स्वतःला आणि बघा क्षणात अंधकार कसा दूर होतो तो.
-स्वः 'मी' समर्थ
-स्वामी सम अर्थ
-स्वाह 'मी' , स्वाह 'मी', स्वाह 'मी', स्वाह 'मी', स्वः 'मी', स्वामी समर्थ
मी माझा मोहीत देह
स्पर्शाचा चांदण स्नेह
विरात्या विश्व सुराशी
चाहूल, तुझा संमोह.
मी कुण्या संचित देशी
वाटे खुळा दरवेशी.
तू संज्ञा माझी होता
दाटून येतसे कोह.
हे स्वप्न सुरांचे गीत
अजून न कळते प्रित
धरतीच्या संयत वेळी
क्षितीजाचा होतो डोह!
-भूराम
१०/१०/२०१२
