पिवळाई

वा-याच्या सुरात
मिसळणारी पाने
हिरवाईच्या आशेने
छेडत नवतराणे
स्वर्णझरा
देवून धरा
भोव-यात
गळते
ती सारी
जिवंत
पिवळाई.

--भूराम

शब्दांची वारी -एक जुना प्रयत्न

ही कविता १०-११ वर्षापूर्वी केलेली. पूर्ण नाहिय आणि एकसंध ही नाहिय. मन म्हणाल चला पोष्ट करूया.
--------***----------
शब्द उभारी, शब्द भरारी,
शब्द शिवारी, शब्दांची वारी.

शब्दच कमान, शब्दच बाण,
शब्दच शब्दांचा घेई प्राण.

शब्द चपल, शब्द विकल,
शब्दच शब्दांना सावरतील.

शब्दच सुख, शब्दच दुःख,
शब्दच शब्दांची सावरती भुक.

शब्दच भय, शब्दच लय,
शब्द्च शब्दांची बदलती सवय.

शब्द पुलकित, शब्द सिंचीत,
शब्दच लिहतील शब्दांचे गीत.

शब्दच प्रेम, शब्दच द्वेष,
सदा बदलते शब्दांचे वेश.
--------***----------

शब्द आई, शब्द बाबा,
ओला होतो -ह्रदय गाभा.

शब्द ताई, शब्द भाऊ,
वाटून घेतो प्रत्येक खाऊ.

शब्द सखा, जिवलगा,
एक प्रेमाचा कोवळा धागा.

शब्द नाती, शब्द गोती,
शब्दाविण पुरे न होती.

--------***----------
शब्द पॄथ्वी, शब्द सुर्य,
एक ममता, दूसरे विर्य.

शब्द चंद्र, शब्द तारे,
दुःखातील आशेचे वारे.

शब्द महंत, शब्दात संत,
शब्दच उजळे सारे दिगंत.

शब्द ज्ञान, शब्द जाण,
शब्दाविण हले न पान.
--------***----------

शब्द हात, शब्द लाथ,
असह्य एकच शब्दाघात.

.....अपूर्ण...

--भूराम

एका नगास

college ला असतांना एका मित्राच्या फ़ालतू comments वर आलेला राग मी असा व्यक्त केला होता.

गळ्यात माळून घे तू, हे सुर्य, चंद्र,तारे.
सारे काही एकच तुझ्यासाठी मुर्खारे.

हसू नकोस राज्या,... हा विनोद नाही काही.
तुझा रुबाब तो कसला, जो तुलाच वाटतो शाही.


तू जगाचा नामी अव्वल अप्पलपोटी,
कृतीत लंगडा घोडा, सदाच "मी-मी" ओठी.

तुझे दगडाचे मन, न त्याला कसला पाझर.
कुठेही टाकतो पिचक्या, सदाच आपली वरवर.

अजब तुझा तो ढंग, अजब तुझे ते रंग.
ह्या अजब दुनिये मधला अजब असे तु व्यंग

कशी रे झेलते तुला, आमची विशाल छाती,
जेही जसे तू देशील ते तसेच येईल हाती.

आहे मान्य विकण्याला येथे ओरडावेच लागते.
तरीही ह्या जिभेला पाहून उचलावे लागते.

हाताची पाचही बोटे नसतात कधीच सारखी
एकच चुकीचा शब्द माणसं होतात पारखी.

ह्या दुनियेकडे तू बघ, सावरून मनातील ढग.
तुलाच नकोसे होतील तुझ्या सारखेच नग.

--भूराम...