(3) आठ-ओळ्या..contd...

(२१)
माझे डोळे तुझा श्रिङ्गार
माझे कान तुझा झंकार
माझे ओठ, तुझा अंगार
माझा स्पर्श तुझाच विचार
माझा देह तुझा स्वीकार
जावे अस्तित्वाच्या पार
व्हावा  स्पंद मेघ मल्हार
***
(२२)
ओघळणारे खळखळणारे
खळले डोळ्यांमधले क्षार
गालांवरचे पुसले काही
भिडले ओठांन्ना अलवार
प्राण ओवला अलगद तुटला
क्षण मन मोत्यांचा तो हार
दूर असे अन अता अनोळखी
वेगळाच एक तो अह्नकार
***
-भूराम
६/१२/२०१६

नाती

नाती
नाही जगवता आली आपल्याला
जगताही नाही आलीत.
प्रवासात ...
मैलाची दगडे खुप आलीत
पण...
अंतरे मोजता नाही आली.

थकलो शीण आला
जरा विसावाही घेतला.
सोबत बांधून आणलेली शिदोरी
संपली तशी पुन्हा बांधूनही  घेतली.
पण...
प्रत्येक आलेल्या वळणावर
मिळालेल्या नात्यांची
गोडी कधी चाखता नाही आली.

आता कधी कधी,
गोंजारत कुरवाळत
विचारत असतो ह्या आत्म्याला,
"हे सारं करून काय कमावलेस?
आणि काय गमावलेस?"

तोही मख्ख!
आता उत्तर देइनासा झालाय.
कळले का तुला !
एकटंपण फार वाइट असतं.

-भूराम
5/22/2016

वेदना

असंथातुनी संथतो स्पंद एक ,
अबोधातुनी बोधतो स्पंद नेक
जरा वेगळी सांज येता सलांची,
झरे निर्मिती वेदनांची सुरेख.

अभोगातुनी भोगता श्वास गुंता
निळा मैथुनी धावता एक पंथा
मिळे हे किती अनादी अतर्क्य
घडे पेरणी भाव-नादी सुरेख .

असावे असे भय आठवांचे किती
उसासे जसे खळखळावी नदी
नसे शुन्य ते शुन्य झाले कधीचे
उरे संपुटी आसवांची सुरेख.

किती गुंतलो वेदनेच्या निखारी,
मिळाले किती मी सलांचा भिकारी
जळालो किती जळतांना उराशी
अशी वेदना वेदनांची सुरेख!

 -भूराम (३/२६/२०१६)