वेदना

असंथातुनी संथतो स्पंद एक ,
अबोधातुनी बोधतो स्पंद नेक
जरा वेगळी सांज येता सलांची,
झरे निर्मिती वेदनांची सुरेख.

अभोगातुनी भोगता श्वास गुंता
निळा मैथुनी धावता एक पंथा
मिळे हे किती अनादी अतर्क्य
घडे पेरणी भाव-नादी सुरेख .

असावे असे भय आठवांचे किती
उसासे जसे खळखळावी नदी
नसे शुन्य ते शुन्य झाले कधीचे
उरे संपुटी आसवांची सुरेख.

किती गुंतलो वेदनेच्या निखारी,
मिळाले किती मी सलांचा भिकारी
जळालो किती जळतांना उराशी
अशी वेदना वेदनांची सुरेख!

 -भूराम (३/२६/२०१६)

कल्हई.

आत्मे नदीत होती 

ती चांद दिव्यांची नक्षी.

का पंखांवरती अलगद 

स्वप्न ठेवते पक्षी!

तो अंधाराशी विलगा 

नाद होतसे पैंजण 

का दुरात साजरे डूलती 

नक्षत्रांचे हिरकण.

आभाळ पांघरू आता 

की ऊब सावळी दुलई,

क्षितिजाच्या रंगमहाला 

ही कोण लावी कल्हई.

-भूराम

गाभण

रित्या गाभण मनाची कशी पहुडली वाटं
दूर क्षिताजाशी तीचं दिसे किलकिल नातं ।

माझा पाङ्गुळता मेणा  रोज  ढकले एव्हढा
कसा भन्नाट भोवरा  त्यात घिरघिर वेढा
अश्या साजण सुखाची झाली ओघळती कातं। … दूर क्षिताजाशी तीचं दिसे किलकिल नातं. ।

रुणझुण साउल्यांची क्षणाक्षणाच्या वेटोळी
प्राण परिघात घेता उन्हं टिचते काचोळी.
गंज माखल्या  मनाची जरा पोखारावी जातं । … दूर क्षिताजाशी तीचं दिसे किलकिल नातं. ।

गोल शुन्याचा भोपळा, गोड काळजाचा लळा
किती मिठीत गोवल्या सांज गाभुळत्या कळा.
आले जन्माला कधीना सदा ठरलेला घातं । … दूर क्षिताजाशी तीचं दिसे किलकिल नातं. ।

वारा आडोशी घेवू दे सोड पदराची गाठं
आला झिम्मड पाऊस दिसे भिजलेली पाठ.
आता विरघळ  सारी चिंब बरसली रातं  । … दूर क्षिताजाशी तीचं दिसे किलकिल नातं. ।

निळा झाला त्वचेतला वेड्या सुखाचा प्रकाश
दवातल्या निळितला कुंद उगवला श्वास
झुंजूमुंजू विघुरली उब दुलई पहाट ।
दूर क्षिताजाशी तीचं आता किलबिल नातं. ।

-भूराम
मार्च ३१, २०१५